Początki kinematografii w Chile

Rys historyczny

Trzy-letni marksistowski rząd został obalony w 1973 roku przez dyktatorski reżim wojskowy kierowany przez Augusto Pinocheta, który rządził aż do wyborów prezydenckich w 1990 roku. Właściwa polityka gospodarcza, zapoczątkowana przez Pinocheta, spowodowała bezprecedensowy wzrost w latach 1991-97 i pomogła zabezpieczyć demokratyczny rząd i jego przedstawicielstwa.

Początki kina

Produkcje filmowe zostały wprowadzone w Chile w zaledwie kilka miesięcy po pokazach słynnych braci Lumiere w Paryżu. W Chile historia kina zaczęła się od „Ejercito general de Bombas” trzy minutowego widoku na strażaków na paradzie w mieście (Edmundo Urrutia). Ten film jest uważany za pierwszy narodowy „obraz” i został po raz pierwszy pokazany w Pokoju Odeon Portu Valparaiso. Arturo Larraina sfilmował pierwsze strzały z pewnego rodzaju techniczną kreatywnością – na filmie z pogrzebu prezydenta Pedro Montt w 1910 r. zawarł on rozszerzoną sekwencję strzału z ostatniego wagonu pociągu przewożącego ciało.

W 1917, „Alma Chilena”, została wyreżyserowana przez Arturo Mario, jednej z głównych gwiazd filmu argentyńskiego. W tym okresie również kilku obcokrajowców stało się aktywnych w chilijskim świecie filmowym. Salvador Giambastiani, formalnie zatrudniony w Argentynie, przybył do Chile w 1915 roku. Pochodzący z włoskiej rodziny Salvador nakręcił m.in. „Fiestas de los Estudiantes” jak i „Santiago Antiguo” (1916), “La Agonia del Arauco” (1917),  „Recuerdos del Mineral El Teniente” w 1919 roku. Argentyńscy aktorzy Arturo Mario(jako reżyser) i Maria Padín (producent) nakręcili w Chile m.in: „La avenida de las acacias” (1918), „Todo por la patria o jirón de la bandera” (1918) and „Manuel Rodríguez” (1920).
Film Pedro Sieny „El Husar de la Muerte” (1925) można uznać za pierwszy lokalny film biograficzny, opisujący życie bohatera narodowego Manuela Rodrigueza. Inni reżyserzy z tego okresu to: Jose Bohr i włoch Andrés Bartolotti. Giambastiani i Sienna są powszechnie postrzegani jako ojcowie chrzesti chilijskiego kina.

 

Salvador Giambastiani i jego żona Gabriela von Bussenius, osiedlili się w mieście Santiago i założyli pierwsze studio filmowe. Gambastiani zaczął współpracę z Luisem Larraina Lecaros i Guillermo Bidwell, i utworzyli razm „Chile Film Co”. Ta firma wyprodukowała filmy takie jak „La Agonia del Arauco” i „El Hombre de Acero”, z udziałem takich nazwisk jak Pedro Sienna, Jorge Delano i Rafael Frontaura.

Pedro Sienna był człowiekiem o różnych artystycznych twarzach. Pracował jako aktor, reżyser i producent. Być może jest on najbardziej pamiętany z filmu „Husar de la muerte”, uważanego za najważniejszy film tego okresu. Przed tym filmem, w 1924 roku nakręcił „Agua de Vertiente”, pierwszy film przedstawiający nagą kobietę. w 1926 roku we współpracy z Rafael Frontaura, nakręcił „La última trasnochada”. Żaden inny reżyser nie otrzymał tyle uznania co Sienna.

Pod koniec dekady przyszedł czas na zmianę dźwięku. 1924 rok stanowi kolejne znaczące wydarzenie w Chile – została utworzona rada CCC (The Chile Censorship Council). Rada pierwotnie składała się z pięciu osób:. dyrektor generalny bibliotek, dwie osoby wyznaczone przez prezydenta republiki i dwie osoby wyznaczone przez gminę Santiago. Rada ta pozostaje aktywny aż do dnia dzisiejszego.

Podobnie jak w pozostałej części świata, wprowadzenie dźwięku do kina stworzyło zauważalną linię podziału w historii krajowej kinematografii. Kino już nie tylko starało się zrozumieć nową sztukę. Film stał się głównym czynnikiem wpływającym na masy, a z drugiej strony stworzył okazję dla tych samych mas do nauki na temat zmieniającego się świata.

 

Jorge Delano, wyjechał za granicę w celu studiowania nowych metod produkcji filmowej. W rezultacie Delano jest uważany za „nowy filar chilijskiego kina” w tamtych czasach. Stworzył filmy takie jak “Escándalo” i ” Norte y Sur „. Inne filmy to m.in: ” El hechizo del Trigal „,” Verdejo gasta un Millona „(1940) i” Verdejo gobierna en Villaflor”(1940), W filmach tych zagrała genialna gwiazda:. Ana González, która była i jest uważana za najwybitniejszą aktorkę w chilijskiej historii.

W 1938 roku rząd stworzył CORFO i Corporación de Fomento de la Producción, jako pierwszy bodziec do stymulowania aktywności przemysłowej w Chile. W wyniku tej inicjatywy, powstała organizacja Chile Films, która rozpoczęła zarządzanie lokalnymi filmowymi produkcjami. W tym okresie filmowcy z Chile mieli do swojej dyspozycji najbardziej zaawansowane studio w Ameryce Łacińskiej. Chile Film Studio zadebiutowało filmem „Un romance de medio siglo” i „Hollywood es asi” w 1944. Obok miejscowych produkcji, Studio wypuściło także kilka zagranicznych filmów m.in.: „La dama de la muerte”, pokazany w Londynie „El Diamante del Maharadża”, pokazywany w Indiach. Pomimo, że studio miało dobry start w pierwszej połowie dekady, w drugiej produkcja powoli spadała (jeden film rocznie), prawdopodobnie z powodu dużych kosztów produkcji i restrykcyjnych przepisów rządowych.

Niektóre filmy z tego okresu to: ” „La dama sin camelias” Jose Bohra, „Tormenta en el alma” Adelqui Millar, „Memorias de un chofer taxi” Eugene de Luigoro, ” Yo Vendo unos ojos negros” René Olive, i wreszcie z 1949 roku „Esperanza” Francisca Mujica i Eduarda Boneo r. Początek lat pięćdziesiątych cechuje niski poziom produkcji i dlatego czasami nazywana się go drugim cichym okresem w kinie.

Początek lat sześćdziesiątych zaczął się bardzo korzystnie dla chilijskiej filmografii. W roku 1961 powstaje „Departamento de Cine Experimental” na Uniwersytecie Chile. Powstają takie filmy jak: „Mimbre”, „Dias de Organillo”, „Trilla”, „Imagenes Antárticas”. Rok później zostaje otwarty „Instituto Fílmico” na „Pontificia Universidad Catolica de Chile”. Powstaje tam takie m.in „El Cuerpo y la sangre” Rafaela Sanchez. Obie uczelnie były zaangażowane w działalność „Cine Club de Vina del Mar”. Nowa generacja reżyserów zastąpiła starsze pokolenia. W 1967 roku pojawił się nowy reżyser: Alvaro Covacevich, architekt, który przeniósł na ekrany kin wiele histori, które wcześniej były odrzucane przed producentów.

Przykładem jest „Un poco morir”, o życiu tych, którzy przeżyli w skrajnym ubóstwie. Ten obraz pomimo swojej społecznej i politycznej treści przyciągnął prawie dwieście tysięcy ludzi. Film ten stał się głównym punktem odniesienia dla wielu późniejszych dzieł. Najbardziej znaczące filmy to „La Revolucion de las flores”, „El Dialogo de América” i „El gran Desafio”. W tym samym roku, 1967 pojwiło się nowe nazwisko na scenie, któremu towarzyszyło wielkie zamieszanie. Chodzi o Patricio Kaulen i premierę „Largo Viaje”, filmu który zajmuje się doświadczeniami wokół śmierci małego chłopca. Film cieszył się ciepłym przyjęciem części publiczności. Poza tym w roku 1967 powstała nowa próba pomocy dla chilijskiej produkcji kinematograficznej ze strony rządu – część zarobków z filmu będzie zwrócona producentom. Ustawa ta, obok innych podobnych środków, spowodowała renesans działalności w okresie dziesięciu lat. Filmy takie jak „Usted Ayúdeme Compadre” Beckera przyciągnęło 370 tysięcy widzów. Z drugiej strony, niektóre filmy, jak „Tres tristes tigres” reżysera Raula Ruiza oglądnęło zaledwie 17 tysięcy osób. Krytycy uznali tą produkcję za gorszej jakości. Fakt ten jest tym bardziej niezwykły, gdyż dzisiaj Ruiz uważany jest za najlepszego chilijskiego reżysera.

W 1969 roku pojawił się kolejny spór publiczny skupiający się wokół „Caliche Sangriento” Helvio Soto. Rada Kinematografii uznała film za obrazę chilijskiej historii. Film opowiadał o wydarzeniach związanych z wojnę na Pacyfiku, z 1879 roku, koncentrując uwagę na interesach gospodarczych, które ją wywołały. Wizja Soto została uznana za zbyt wyzywająca w porównaniu do oficjalnej wersji. Mimo to, publiczność doceniła film i w sumie oglądnęło go 115 tysięcy widzów. Film był również emitowany w Europie.

Fakt ten zamyka dekadę lat 60. Inne znane nazwiska z tego okresu to Aldo Francia, Chalres Elsesser, Hernán Correa, Humberto Rios i Diego Santillán. Dobrym przykładem filmu ukazującego problemy społeczne jest „Ya Basta Con Rezar” z 1973 w reżyserii Aldo Francia. Historia ukazuje moralne dylematy młodego kapłana (Marcello Romo).

Wcześniej, w 1970 roku Miguel Littin kieruje jednym z kluczowych filmów w krajowej produkcji filmowej: „El Chacal de Nahueltoro”. Dyrektor Miguel Littin zapewnia poruszający portret życia najbiedniejszych obywateli Chile. Wydany w czasie intensywnej debaty nad życiem ludzi biednych, stał się najczęściej oglądanym filmem w historii chilijskiego kina – reżyser nawet przygotował tanie 16mm odbitki do dystrybucji w chilijskich więzieniach.

Więcej na stronie -> Cine Chile

PEŁNE WERSJE FILMÓW (wer.hiszp.)



Skomentuj! :)

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *